به گزارش ویکیسینما، انتخاب نماینده ایران برای اسکار 2026 وارد مرحله پایانی شده است و باید دید که سازمان سینمایی، نام کدام فیلم را اعلام خواهد کرد. طی روزهای اخیر خبری مبنی بر کنارهگیری خانه سینما از پروسه انتخاب نماینده ایران رسانهای شد که البته این اتفاق، تاثیر چندانی بر انتخاب نهایی نخواهد داشت چرا که در سالهایی با حضور نمایندگان خانه سینما، انتخابهایی کاملا اشتباه و از پیش بازنده صورت گرفته بود و همین اتفاق نیز سالها از سوی مدیریت سینمایی کشور تکرار شد بنابراین حذف یکی از طرفهای بازی، تاثیر چندانی بر انتخاب نهایی نخواهد داشت چرا که انتخابهای جناحی برای اسکار، دیگر صلاحیت و عمومیت ندارد و طی چند سال اخیر نیز مشاهده نشده است.
نکته مهم در این زمینه آن است که تقریبا همهساله، هیات انتخاب نماینده سینمای ایران برای اسکار، فارغ از اینکه از جانب خانه سینما باشد یا بنیاد فارابی یا سینماگران مستقل، تنها بر روی توانمندی و کیفیت یک فیلم تکیه کرده و به پارامترهای دیگر موفقیت یک اثر در ماراتن اسکار توجهی نداشتند که همین اشتباه راهبردی سبب شد تا عمده این انتخابها، به آثاری از پیش بازنده تبدیل شود که در همان زمان اعلام نیز بهراحتی میشد شکست آنها را حدس زد.
وقتی فیلمی بهعنوان نماینده سینمای ایران، به آکادمی اسکار معرفی میشود، باید تدابیر بسیار مهمی برای شناساندن آن فیلم در فصل جوایز صورت بگیرد. این تدابیر شامل اکران منظم بینالمللی و حضور چشمگیر در فصل جوایز است. در هر سال، حدود 90 فیلم از کشورهای مختلف به آکادمی معرفی میشود. طبیعی است که حدود 10 هزار و 200 عضو آکادمی که حق رای دارند، نه فرصت آن را دارند که این تعداد فیلم غیرانگلیسیزبان را با زیرنویس تماشا کنند و نه رغبتی برای این کار از خود نشان میدهند، بنابراین تلاش میکنند تا به انتخابهای نهایی جشنوارههای مهمی چون کن و ونیز بسنده کنند و یا به تماشای فیلمهای محدودی که در فصل جوایز، اسم و رسمی به دست آوردهاند، مینشینند.
در این میان، تهیهکننده و صاحبان یک فیلم تلاش میکنند تا از فرصت حدودا سهماهه استفاده کنند و با انعقاد قراردادی با شرکتهای پخش معتبر بینالمللی، زمینه اکران جهانی، حضور در فصل جوایز و حتی ارسال فیلم به بخشی از داوران آکادمی را فراهم کنند. این فعالیتها میتواند حتی به اکران خصوصی فیلم برای اعضای آکادمی و روزنامهنگاران و منتقدان صاحبنقود در آمریکا و برخی کشورهای اروپائی نیز منجر شود تا درنهایت، نام فیلم در محافل سینمایی پخش شود و شانس فیلم برای قرار گرفتن در حداقل، فهرست ابتدایی نامزدها بیشتر شود.
بنابراین اعضای هیات انتخاب میبایست در کنار توانمندی یک اثر، نسبت به لیاقت فیلم و توانمندی صاحبان اثر برای درخشش در فصل جوایز نیز نگاه داشته باشند و انتخاب آنها از چنین فیلترهایی بگذرد. با چنین فاکتورهایی، تنها فیلم «پیرپسر» واجد انتخاب برای اسکار است. بزرگترین رقیب «پیرپسر» یعنی «زن و بچه» به دلیل ناکامی در کن، شانس چندانی برای موفقیت ندارد و این به نفع سینمای ایران است که در این شرایط، ریسک نکرده و «پیرپسر» را به آکادمی معرفی کند.
زمان فیلم، روایت خطی اثر، تقابل کهنالگویی چون پدری الوات با پسرانش، خشونت بالای اثر و قتل، استفاده ابزاری از زن و حتی نام فیلم، تماما مولفههایی است که میتواند برای داوران آکادمی جذاب باشد و با رعایت استاندادهایی که در بالا به آنها اشاره شد، اثر را حداقل در فهرست اولیه نامزدهای اسکار بهترین فیلم بینالمللی قرار دهد.
