به گزارش «ویکی سینما»، نمایش عمومی «پیرپسر» از صبح امروز به پایان رسید و این فیلم هیچ نمایشی در سینماهای کشور ندارد.
فیلمی که از 21 خرداد به روی پرده رفت و توانست 2 میلیون و 22 هزار مخاطب داشته باشد. «پیرپسر» طی 4 ماه، در 44 هزار و 895 سانس نمایش داشت و توانست با گیشه 181 میلیارد و 509 میلیون تومانی خود، پرفروشترین و پرمخاطبترین فیلم سال تا به امروز باشد.
فیلم اکتای براهنی در نگاه نخست، خیلی خوششانس بود که 4 سال پس از تولید، بدون هیچ ممیزی خاصی، در بازه زمانی خوبی به روی پرده رفت. در همان 2 روز اول حدود 44 هزار نفر را به سینما کشاند و توانست بیشتر از 4 میلیارد و 600 میلیون تومان بفروشد اما روز سوم نمایش این فیلم، جنگ شد و بسیاری از سینماهای تهران و برخی شهرها، نتوانستند نمایش عادی خود را ادامه دهند.
این، بزرگترین بدشانسی فیلم، پس از آن توقیف عجیب 4 ساله بود. اما فیلم به اندازهای صلابت داشت که بلافاصله با اقبال مجدد مخاطبان مواجه شد. درواقع اگر «پیرپسر» به روی پرده نمیرفت، سینما نمیتوانست تا این اندازه بلافاصله پس از جنگ 12 روزه، به حالت عادی خود بازگردد. اکران «پیرپسر» سبب شد تا آمار سینمایی تابستان، بهمراتب بهتر از بهارش باشد درحالیکه بر روی کاغذ چنین انتظاری از فصل دوم سال نمیرفت.
نمایش «پیرپسر» سبب شد تا اکران تابستان امسال، 19 درصد بیشتر از بهار امسال مخاطب داشته باشد. در تابستان امسال، 35 فیلم نمایش داشتند اما «پیرپسر» بهتنهایی 26 درصد مخاطبان تابستان را از آن خود کرد.
«پیرپسر» اما اتفاقهای خوب دیگری را نیز رقم زد. پس از سالها صدرنشینی آثار کمدی، بالاخره یک درام اجتماعی موفق شد تا در صدر جدول فروش و مخاطب سینمای ایران بایستد. این فیلم سبب شد تا بیاعتمادی فعالان سینمای اجتماعی، کمرنگ شده و سرمایهگذاران، رغبت بیشتری برای حضور در این گونه پیدا کنند. نمایش این فیلم همچنین دیوار بیاعتمادی میان هنرمندان و مدیریت سینمایی کشور را نیز کوتاهتر کرد و اتهام همیشگی که به مدیریت سینمایی کشور در نزاع با سینمای اجتماعی وجود داشت را تاحدودی کمرنگ کرد.
تولید و نمایش این فیلم سبب شد تا فعالان سینمای اجتماعی، جسارت بیشتری برای تولیدات خود پیدا کنند. حالا دیگر گزاره زمان بالای فیلم و خستگی مخاطب و عدماستقبال سینماداران، چندان ربطی به همدیگر ندارند.
نمایش این فیلم حتی برای مدیریت سینمایی کشور نیز خوشیمن بود. راندمان مخاطب و فروش را تاحدود زیادی ارتقاء داد و این جسارت را برای مدیریت فرهنگی کشور پدید آورد که نمایش کامل و بدون ممیزی این فیلم، هیچ اتفاق و جریانسازی غلط و ناهمگونی را در کشور رقم نزد.
اینها تمام اتفاقهای خوبی است که با «پیرپسر» رقم خورد؛ باید بپذیریم که با نمایش عمومی این فیلم، فصل جدیدی در تولیدات سینمای اجتماعی و حتی نمایش عمومی آثاری در این گونه رقم خورد. اتفاقی که قطعا محدود به سینمای 1404 نخواهد بود و تا سالیان دراز، در این مورد تحلیل و بحث خواهد شد. «پیرپسر» در تاریخ سینمای ایران، ماندگار شد.
