به گزارش ویکیسینما، دو هفته پیش بود که سعید روستایی در قالب یک پست اینستاگرامی، از یک غافلگیری بزرگ رونمایی کرد و گفت که تهیهکننده فیلم «برادران لیلا» طی تماسی به او اعلام کرده که نسخه 210 دقیقهای این فیلم را آماده کند و به او بدهد.
خبری که خیلی زود با استقبال بسیاربالایی از جانب فالوئرهای این کارگردان جوان همراه شد و آنها از اکران عمومی نسخه کامل یا به تعبیر روستایی، نسخه موردنظر کارگردان، استقبال کردند. حتی یکی از عوامل تیم تدوین فیلم نیز اعلام کرد که نسخه 210 دقیقهای فیلم آماده است و کافی است تا زمان اکران اعلام شود تا آنها بتوانند خود را با زمان وفق دهند.
خبر اکران «برادران لیلا» اما محدود به زمان فعلی نیست. در نیمه نخست فروردینماه 1402 یعنی چند روز پس از قاچاق فیلم، جواد نوروزبیگی اعلام کرد که نسخه قاچاق، تمام فیلم «برادران لیلا» نیست و آنها قصد دارند تا نسخه کامل این فیلم که حدود 45 دقیقه بیشتر از نسخه قاچاق است را به روی پرده بفرستند.
در آن زمان، منازعاتی میان صاحبان اصلی فیلم و سازمان سینمایی وجود داشت و حتی عنوان شد که احکامی قضایی برای کارگردان و تهیهکننده فیلم صادر شده است. در آن زمان، سازمان سنیمایی همچنان بر روی این قضییه پافشاری میکرد که فیلم ساخته شده با آن چیزی که در فیلمنامه اولیه مصوب شده، مغایرت دارد و ضمن این، سازندگان باید برای اکران، صحنههایی چون سینک آشپزخانه و سیلی زدن به پدر را از فیلم درآورند که این ملاحظات با مخالفت صریح سعید روستایی امکانپذیر نشد.
در آن زمان، آنچه بیش از هر چیز دیگری، خودنمایی میکرد، موضوع برخورد با صاحبان فیلم بود و رسانهها ترجیح میدادند به جای امکان نمایش عمومی فیلم که امکان ضعیفی داشت، بر روی این اتفاق که بهرهبرداریهای سیاسی بسیاری از آن به عمل میآمد، مانور دهند. به همین جهت، موضوع اکران عمومی فیلم بیشتر به یک شوخی شبیه بود که نمیشد واقعیت داشته باشد همینطور هم شد و «برادران لیلا» در اندازه یک فیلم قاچاق باقی ماند.
اما امروز که بیش از 2 سال از آن زمان میگذرد، اتفاقهایی افتاده که سبب میشود تا ما به این گزاره اکران، خیلی جدیتر نگاه کنیم. قطعا استقبال بسیارخوب مخاطبان از فیلم 192 دقیقهای «پیرپسر» و البته فروش نسبتاخوب فیلم 130 دقیقهای «زن و بچه»، جواد نوروزبیگی را به این فکر واداشته که حالا با تغییر مدیریت سینمایی کشور، نسبت به اکران فیلم «برادران لیلا» اقدام کند و به این ترتیب، بخشی از سرمایه بر باد رفته امید اخباراتی را زنده کند. اما این اکران تا چه اندازه به نفع فیلم، به نفع سینمای ایران و به نفع مخاطب است؟
وقتی همه طرفها سود میبرند
باید به این نکته اعتراف کنیم که اکران فعلی «برادران لیلا» از هر زاویهای که به آن بنگریم، به نفع تمامی طرفهای بازی است. از سینمای ایران شروع میکنیم: سینمای ایران 2 سرمایه اجتماعی مهم امسال خود یعنی «پیرپسر» و «زن و بچه» را بهصورت همزمان به روی پرده برده و سبب شده تا یک استقبال بسارخوب در ماههای محرم و صفر از سینماها به عمل بیاید. رکوردهای خوبی در این حدودا دو ماه به ثبت رسیده که اگر اکران این 2 فیلم اجتماعی نبود، هرگز این رخدادهای مثبت اتفاق نمیافتاد.
حالا اما سههفتهای است که پُف این 2 فیلم تاحدودی خوابیده و تقریبا بعید است که از این به بعد، مخاطبان به اندازه دو ماه قبل، از این فیلمها استقبال کنند. بنابراین یکی از چالشهای مهم نیمه دوم امسال سینماهای کشور، نبود فیلم اجتماعی پرمخاطب خواهد بود. اگرچه قرار است علاوه بر «ناتور دشت»، فیلمهایی چون لاکپشت، رکسانا، غریزه و… به روی پره بروند اما این فیلمها بهمانند «زیبا صدایم کن»، هرگز قادر نخواهند بود مخاطبان انبوه چندصد هزار نفره را به سینما بکشانند بنابراین اکران فیلم «برادران لیلا» میتواند یک فرصت ویژه برای سینمای 1404 قلمداد شود که طی آن، چندصد هزار نفر به سینماها خواهند آمد و رونق خوبی به گیشه امسال سینماها میبخشند.
این اتفاق برای مدیریت سینمایی کشور نیز بسیارخوب است. تعداد مخاطبان امسال سینمای ایران بهنسبت مدت زمان مشابه سال گذشته، کمبود 26درصدی دارد و اگر قرار باشد حداقل تا پایان امسال، فیلم اجتماعی قدرتمندی به روی پرده نرود، این شکاف، عمیقتر خواهد شد. بنابراین اکران «برادران لیلا» این امکان را فراهم میسازد که تعداد مخاطبان امسال سینما بالاتر برود و فاصله عجیب میزان مخاطبان امسال سینما با سال گذشته، کمتر شود.
ضمن اینکه در شرایط فعلی، امکان تعامل مدیریت سینمایی با صاحبان فیلم نیز بسیار راحتتر خواهد بود. روستایی و نوروزبیگی، پافشاری قبلی خود بر روی نسخه کامل را ندارند و احتمالا راحتتر با ممیزیها کنار میآیند و از سویی سازمان سینمایی نیز برای بالا بردن راندمان امسال سینمای ایران، مشتاق نمایش این فیلم است. بنابراین اگر مشکل آئیننامهای وجود نداشته باشد (که به احتمال قوی ندارد) اکران نسخه کامل «برادران لیلا»، محتمل خواهد بود.
این اتفاق برای مخاطبان سینما نیز جذابیتهایی دارد. آن دسته از فیلمبینهای حرفهای، مشتاق تماشای این فیلم بر روی پرده عریض سینما هستند و عدهای دیگر تمایل دارند تا نسخه کامل فیلم و آن حدودا 45 دقیقهای که در نسخه قاچاق موجود نبوده را مشاهده کنند. ضمن اینکه جو خانوادگی فیلم و حضور بازیگران چهره بسیار، این پتانسیل را دارد که مخاطبان بسیاری را به سالنهای تاریک بکشاند.
این اتفاق برای سعید روستایی، جواد نوروزبیگی، امید اخباراتی و جامعه سینمادار نیز بسیارخوب خواهد بود چرا که با استقبال مخاطب، اقتصاد سینما نیز گردش خوبی خواهد داشت و تمام طرفهای ذینفع، منتفع خواهند شد. البته در این پروسه باید به این نکته مهم اشاره شود که تمام این گردشها و اتفاقهای خوب زمانی اتفاق میافتد که فیلم با یک اکران منظم و با یک سرگروه به چرخه اکران آمده و نمایشی نرمال را تجربه کند. اینکه بخواهند فیلم را در برخی سینماهای گلچین نمایش دهند، اتفاق چندانی را رقم نمیزند و این چرخه باید در تمام سینماهای کشور و با حداقل 240 سالن رقم بخورد تا بتواند اثر واقعی خود را به گیشه نشان دهد.
نسخه نجاتبخش گیشه 1404
تا امروز، «زن و بچه» با 880 هزار مخاطب، حدود 78 میلیارد تومان فروش داشته است. اکران «برادران لیلا» اگر با شگفتی همراه نباشد، قطعا خواهد توانست تا این میزان مخاطب را به سینما بکشاند. البته که فاکتورهای خلق شگفتی توسط این فیلم، کاملا در دسترس است. «برادران لیلا» اگر اکنون برای اکران عمومی اقدام کرده باشد، احتمالا در نیمه دوم پائیز به روی پرده خواهد رفت یعنی زمانی که «پیرپسر» و «زن و بچه» پائین کشیده شدهاند و مخاطب در ادامه تماشای 2 فیلم اجتماعی خوب، حالا تشنه تداوم این روند بر روی پرده است و این امکان با نمایش «برادران لیلا» در یک بازه طلایی یعنی نیمه دوم پائیز تا ابتدای جشنواره، به این نیاز مخاطبان و سینماها پاسخ داده و بهراحتی میتواند ضمن پوشش این خلاء، شگفتی خوبی را در گیشه رقم بزند.
اتفاق خوبی که با استقبال از 3 فیلم «پیرپسر»، «زن و بچه» و «برادران لیلا» رقم میخورد حتی برای تزریق روحیه امیدبخشی به جامعه سینمایی کشور نیز بسیار مناسب است. فعالان سینمای اجتماعی آگاهتر میشوند که تولید یک فیلم اجتماعی باکیفیت میتواند در هر شرایط و با هر مدت زمانی، مخاطبان انبوه را به سینماها بکشاند. همچنین این سیگنال مثبت را به آنها مخابره میکند که مدیریت سینمایی کشور، همراه با سینمای اجتماعی است و حمایتهای خوبی از این سینما به عمل میآورد. مدیریتی که «پیرپسر» را با وجود مخالفتهای بسیار به روی پرده برد، «زن و بچه» را بدون ممیزی خاصی نمایش داد و حالا درصدد نمایش یک فیلم توقیفی چون «برادران لیلا» است، میتواند به تقویت روحیه اعتمادسازی میان جامعه سینمایی کشور و مدیریت سینمایی منجر شده و اتفاقهای خوبی را در این زمینه رقم بزند.
بنابراین باز به همان گزاره ابتدای این مطلب رجوع میکنیم که اکران عمومی فیلم «برادران لیلا» برای تمام طرفها، یک بازی تماما برد به حساب میآید. مخاطبان، سینماداران، تهیهکننده و صاحبان فیلم، مدیریت سینمایی کشور و در نکاه کلان، سینمای ایران، از نمایش «برادران لیلا» در بازه فعلی، سود هنگفتی به دست خواهند آورد.
